النوبة الثالثة
«الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ»
هلاکت بعد از مهلت
بر لسان اهل اشارت این آیت از دو كس خبر مى‏دهد:
یكى مرید و دیگر مراد.
یكى اوقات خویش مستغرق دارد بذكر زبان، گهى نماز و گه تسبیح و گه خواندن قرآن.
یكى مى‏نازد بذكر حق در میان جان، از غرقى كه هست در بحر عیان، او را پرداخت نیست با ذكر زبان، همى گوید الهى تا یاد تو رهى را یادست، جان وى از همه یادها بفریادست، و تا دل رهى بپیدایى تو شادست، شادى دو جهان نزدیك وى باد است،

آن یكى در راه دین رونده، در بند ذكر خویش بمانده، با وى همى گویند ذكر نگه دار و امر و نهى گوش دار.
و این یكى بر بساط قربت از اسباب و خلق‏ ربوده و بجذبه الهى مخصوص گشته، ذكر را مى‏گویند كه او را گوش دار.
این هم چنان است كه گروهى در آرزوى بهشت ‏اند و بهشت خود در آرزوى گروهى است،
و ذلك فى‏ قول النبى (ص): انّ الجنّة تشتاق الى اربعة نفر: صائم رمضان و تالى القرآن و حافظ اللسان و مطعم السّغبان.
و روى ان الجنّة لتشتاق الى سلمان.

آن مرید را دیده برین آمد كه: «فَاذْكُرُونِی» و مراد را این نمودند كه «أَذْكُرْكُمْ»،
مرید طالب ذكر است و ذكر طالب مراد،
مرید طالب وقتست و وقت طالب مراد،
مرید در طلب دلست و دل در طلب مراد،
میدان نظر مرید عالم جعلیّت است در غشاوت خلقیت، میدان نظر مراد هواى وحدانیّت است و فضاء فردانیّت.


ادامه مطلب .....


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.