ساری,گاهنوشتهای محمود زارع:معیار عمل ما بعنوان مسلمان آنهم مسلمان شیعه اندیشه و عمل مولا علی (ع) میباشد. متاسفانه عده ای چاپلوس غالی صفت مجاز سخیف و سلائق پست و صفات رذیله خویش را در گرایشهای غالبی و قالبی روزگار در عمل و اندیشه بنحوی سامان داده و بدتر تبلیغ هم میکنند که کمترین قرابتی را با اندیشه و عمل رهنمای والای بشری و اسلامی یعنی همان کسی که مورد توصیه نبی ختمی مرتبت برای ما بود - یعنی همان امام همام همان معیار حق یعنی امام علی علیه السلام - ندارد و ... و بدتر آنکه اگر کسی خلاف مجاز آنان و بر اساس روش امام علی علیه السلام فکر و مشی داشته باشد را در مظان اتهام خویش قرار داده و آنقدر کفایت فکری و سلامت اندیشه ای نداشته که دیگران را که مثل آنان رذل نیستند را دارای بخل ندانند بلکه احتمال دهند که شاید دیگران بر اساس آموزشهای خویش از این روش و مشی الهی امیر مومنان نمیخواهند مانند آنها بیاندیشند و مانند آنان عمل کنند و ... و بخلی ندارند و کینه ای هم نه بلکه نشر و ترویج چنین صفاتی را گسترش اخلاق ذمیمه و صفات رذیله میدانند و ... بگذریم که غالیان را حتی آتش هم شاید پاک نکند و بهتر است از منابع اصیل و موثق خویش یکی دو نمونه از هزاران را برای هزاران بار ذکر کنیم تا شاید آندسته ای که لااقل از حداقل شرافت و بیغرضی برخوردارند کمی بیاندیشند و اینقدر خویش را پست ننموده و ...
مولا علی علیه السلام
امام علی (ع) فرمودند: روزی رسول اکرم بر جمعی از اصحاب خود وارد شد . آنان با گشاده روئی و حسن احترام، حضرت را سیًد ومولای خود خواندند. پیغمبر اکرم (ص) سخت خشمگین شد ، فرمود :  اینطور سخن نگویید و مرا سیًد و مولا نخوانید بلکه بگویید پیغمبر ما و فرستاده ی خدای ما ، سخن به راستی و حقیقت بگویید و در گفتار خود زیاده روی و غلو نکنید که گرفتار ضلالت و گمراهی خواهید شد.(1)

روزی امیرالمومنین علی (ع) بر مرکب سوار شد ،جمعی پیاده به پشت سرش به راه افتادند ،حضرت به آنها فرمود :
مگر نمی دانید پیاده روی مردم در رکاب سوار باعث فساد اخلاق سوار و ذلت و خواری پیادگان است، برگردید و به راه خود بروید.(2)

مولا امیرالمومنین علی (ع) در راه مسافرت شام با سربازان خود به شهر انبار آمد. در خارج شهر ، مردم به رسم و آیین دوره ی ساسانیان کنار جاده زیر آفتاب به انتظار ایستاده بودند ، موقعیکه رئیس مملکت به صف مستقبلین رسید ، کدخدایان و تجار و بزرگان شهر یکباره به سوی آن حضرت هجوم بردند و در رکابش پیاده شروع کردند به دویدن .
امام علی (ع) از مشاهده ی این حرکت وهن آور و ذلّت بار، که منافی با آزادگی و شرافت اسلامی بود، سخت ناراحت شد و پرسید این چه کاری بود که کردید ؟
گفتند : این رسم و روش ما است که به منظوربزرگداشت امراء و فرمانروایان خود انجام می دهیم .
علی (ع) آن روش تحقیر آمیز را به شدت نکوهش کرد و فرمود : امراء و زمامدارانتان از این کار بهره ای نمی برند ولی شما با این عمل موهن ، خویشتن را در دنیا به رنج و مشقت می اندازید و خود را حقیر و خوار می سازید . به علاوه در آخرت نیز عذاب و مشقت خواهید داشت و برای تن دادن به پستی و ذلت کیفر خواهید شد.
سپس فرمود : چه زیان آور است مشقتی که آدمی از پی آن عذاب و کیفر بیند و چه پر منفعت است آسودگی و آرامشی که با آن ایمنی از عذاب الهی باشد.(3)

پاورقی :
........................................
(1)
جعفر پات ص۱۸۴
(2)
تحف العقول ص۲۰۹
(3)
نهج البلاغه ،کلمه ی ۳۶


توجه: استفاده از تصویر برای سایتها و وبلاگها بدون انجام تغییر آزاد است؛ کپی برداری از متن با ذکر نام و درج لینک بلامانع میباشد. برای تبادل لینک بعد از برقرای لینک تارنمای ما؛اطلاع دهند تا بررسی شود.